|
Elementy konstrukcji jako składowe całości konstrukcji, wykonane na przykład z drewna, stali, żelbetu, żelbetu sprężonego podlegają wpływowi czynników zewnętrznych (w szczególności obciążeniom stałym i zmiennym).
Elementy konstrukcyjne pod wpływem czynników zewnętrznych zmieniają swój stan, który dla tych elementów można scharakteryzować między innymi następującymi parametrami: szerokością rozwarcia rys, ugięciem, naprężeniami panującymi w elemencie konstrukcyjnym; parametry te ściśle zależą od wielkości czynników zewnętrznych wpływających na te elementy.
Dla każdego elementu konstrukcji istnieje graniczny stan użytkowania, czyli stan elementów konstrukcyjnych, w którym przy określonym obciążeniu konstrukcji w danym elemencie konstrukcyjnym występują maksymalne, dopuszczalne szerokości rozwarcia rys lub element konstrukcyjny posiada maksymalne, dopuszczalne ugięcie - wielkości te podlegają monitorowaniu.
Dla każdego elementu konstrukcji istnieje graniczny stan nośności, czyli stan elementów konstrukcyjnych, w którym przy określonym obciążeniu konstrukcji w elemencie konstrukcyjnym występują maksymalne, dopuszczalne naprężenia - wielkości te podlegają monitorowaniu.
Przekroczenie stanu granicznego użytkowania lub stanu granicznego nośności stanowi zagrożenie dla całości konstrukcji, a tym samym zagrożenie dla życia ludzkiego.
Współczesne metody obliczania konstrukcji opisane są normowym algorytmem opartym o wyniki wieloletnich badań obciążeń występujących w naturze. Wśród tych obciążeń w szczególności występują:
- obciążenia własne konstrukcji - ciężar własny konstrukcji,
- inne obciążenia stałe,
- obciążenia zmienne, wynikające na przykład z wpływu czynników takich jak śnieg, wiatr, temperatura.
Kombinacje sum obciążeń określają najbardziej niekorzystny wariant obciążenia konstrukcji. Na podstawie tych wyników dokonuje się doboru technologii wykonania konstrukcji, doboru materiałów z punktu widzenia ich jakości i właściwości wytrzymałościowych.
Zaprojektowana konstrukcja posiada właściwości pozwalające na bezpieczne jej użytkowanie w granicach określonych przez normy i projektanta (do momentu osiągnięcia stanu granicznego nośności i/lub użytkowania). Proces projektowania optymalizowany jest – najczęściej poprzez specjalistyczne programy komputerowe – w celu uzyskania wyniku jak najbardziej zbliżonego do określonej przez normy granicy bezpieczeństwa konstrukcji. Celem i konsekwencją tego procesu jest przede wszystkim optymalizacja kosztów inwestycji przy minimalnym, normowym bezpieczeństwie użytkowania konstrukcji.
Normowe wartości występujących w naturze obciążeń określone zostały jako średnie wartości obliczone w określonym przedziale czasowym. Oznacza to zarówno występowanie wartości niższych od średniej jak i wyższych. W ekstremalnych przypadkach wartości te mogą być przekroczone, co z kolei powoduje przekroczenie stanów granicznych - normowych, bezpiecznych warunków użytkowania konstrukcji. Pomimo, że konstrukcja była projektowana zgodnie z przepisami i metodyką projektową te ekstrema obciążeń konstrukcji mogą spowodować lub powodują katastrofę budowlaną.
Każda budowla czy budynek musi zapewniać bezpieczeństwo osób w niej przebywających. Niekorzystne warunki, jakim jest poddana konstrukcja budowli czy budynku mogą spowodować bezpośrednie zagrożenie katastrofą budowlaną. Anormalne zjawiska atmosferyczne powodujące przekroczenie stanów granicznych, które nie były przewidziane na etapie projektowania elementów konstrukcyjnych, stają się zagrożeniem dla bezpiecznego użytkowania obiektów budowlanych.
Nasilenie się tych zjawisk powoduje, iż użytkownicy obiektów budowlanych zaczynają zdawać sobie sprawę z zagrożeń, jakie nieść mogą potencjalne przekroczenia stanów granicznych.
Nadmierne obciążenia zmienne działające na konstrukcję mogą potencjalnie doprowadzić do katastrofy budowlanej oraz stanowić bezpośrednie zagrożenie dla życia ludzkiego.
Właśnie z tych względów opracowano SYSTEM MONIOTOROWANIA KONSTRUKCJI, który eliminuje potencjalne zagrożenia katastrofami budowlanymi.
| 
